ΥΠΟΚΛΟΠΕΣ ΑΠΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ

Ο «βασιλιάς» είναι γυμνός
ή
Μα, επιτέλους, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Πέρασαν πάνω από 40 χρόνια από τη στιγμή που ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής έθεσε δημοσίως αυτό το «μεταφυσικό» ερώτημα και απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι σήμερα κανείς σ’ αυτόν τον τόπο δεν κατόρθωσε να βρει μια πειστική απάντηση. Έπρεπε να φτάσουμε στο σωτήριον έτος 2006, και ένας άλλος πρωθυπουργός με το ίδιο επώνυμο να βρεθεί στην ίδια θέση με τον προκάτοχο και εξ αίματος συγγενή του για να διαπιστώσουμε πως η πατρίδα μας ούτε ελεύθερη είναι, ούτε ανεξάρτητη, ούτε καν αυτόνομη!
Τα τελευταία σοβαρότατα γεγονότα με τις παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων του ίδιου του πρωθυπουργού (!!!) της χώρας και του μισού υπουργικού συμβουλίου δεν επιτρέπουν την παραμικρή αμφισβήτηση σε αυτό που όλοι κατά βάθος υποψιάζονταν, αλλά λίγοι το εξέφραζαν δημοσίως: Ο «Μεγάλος Αδελφός» έχει παντού «μάτια» και «αυτιά» και παρακολουθεί τα πάντα. Ακόμα και τις συσκευές που ως πριν λίγο θεωρούσαμε άτρωτες: τα κινητά (ή σωστότερα φορητά) τηλέφωνα. Βέβαια, για να επισημάνω μια προσωπική εμπειρία που είχα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας γύρω στα 1996 και υπηρετώντας ως Έφεδρος Αξιωματικός στο νησί της Λέρου, παρευρέθην σε σύσκεψη στελεχών του στρατοπέδου, στην οποία ο τότε διοικητής της μονάδος ανέγνωσε στους εμβρόντητους αξιωματικούς απόρρητες εντολές που είχαν σταλεί από το Γ.Ε.Σ. και συνιστούσαν αυστηρά στους λίγους στρατιωτικούς που αρχικά έκαναν χρήση τέτοιων τηλεφώνων (εκείνη την εποχή δεν είχε αρχίσει η πλημμυρίδα των συσκευών αυτών) να αποφεύγουν κατά τη διάρκεια των συνομιλιών τους να αναφέρονται σε οποιοδήποτε ζήτημα θα μπορούσε να θίξει την εθνική ασφάλεια, διότι και αυτά «παρακολουθούνται από τους Αμερικάνους σε πρώτη φάση, και σύντομα θα παρακολουθούνται από περισσότερους» όπως χαρακτηριστικά μας είχε ανακοινώσει. Να λοιπόν που δέκα ακριβώς χρόνια μετά, πιάστηκε στον ύπνο ολόκληρη η κρατική μηχανή συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού και πλειάδας κυβερνητικών ή σημαντικών προσώπων που ζουν στην Ελλάδα.
Είναι ωστόσο αφελές να δηλώνεται από τους αρμόδιους (;) υπουργούς πως οι συνδιαλέξεις αυτών των προσώπων που υπέστησαν τις υποκλοπές δεν είχαν απόρρητο χαρακτήρα αφού ούτως ή άλλως είχαν γνώση ότι υπήρχε η πιθανότητα κάποτε να πέσουν θύματα παρόμοιων πρακτικών και απέφευγαν να συζητούν θέματα που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ακεραιότητα της πατρίδας. Κι αυτό γιατί αφενός μεν είναι αδύνατο να μη συζητά κανείς κάποια σημαντικά ζητήματα από το τηλέφωνο, αφετέρου δε οι Αμερικανοί κυρίως, έχουν τη δυνατότητα πλέον να μπορούν να αντιληφθούν τις προθέσεις ενός προσώπου όχι μόνο απ’ όσα λέει, αλλά ακόμα και από τον τόνο της φωνής του, από τον τρόπο με τον οποίο μιλά.
Αν επρόκειτο για υποκλοπές που είχαν ιδιωτικό χαρακτήρα ή έστω ημιεπίσημο (αφού είναι γνωστό ότι για την ασφάλεια της πατρίδας μας διαπράττονται τέτοιες ενέργειες εις βάρος προσώπων που πιθανολογείται πως μπορεί να βλάψουν τη χώρα) εκ μέρους της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, τότε απλώς θα μιλούσαμε για την αποκάλυψη ενός κυκλώματος παρακολούθησης επικίνδυνων κακοποιών ή επιβούλων της χώρας. Η υπόθεση όμως αυτή δεν είναι σας τις προηγούμενες· Εδώ έχουμε να κάνουμε με προηγμένη τεχνολογία και τεράστια ποσά που δαπανήθηκαν για το στήσιμο αυτής της πολυπλόκαμης επιχείρησης. Έχουμε να κάνουμε με μια εταιρία – κολοσσό στον χώρο της κινητής τηλεφωνίας, τη Vodafone, ( η οποία είναι παρεμπιπτόντως αμερικανικών πλέον συμφερόντων) και η οποία συνέβαλε εμμέσως ή αμέσως στη δημιουργία και εξύφανση αυτής της σατανικής πλεκτάνης εναντίον της πατρίδας μας! Έχουμε να κάνουμε επίσης με στοιχεία που δακτυλοδείχνουν ως δράστες αυτής της παγίδας, πράκτορες της πρεσβείας των Η.Π.Α. που κατοικοεδρεύει εντός του «αμαρτωλού τριγώνου» των παρακολουθήσεων.
Γιατί είναι πασιφανές νομίζω το γεγονός ότι πίσω από αυτή την υπόθεση δεν κρύβεται ψαράκι, ούτε καν λαβράκι, αλλά μια ολόκληρη φάλαινα που προσπαθεί να κρυφτεί μάταια! Οι Αμερικανοί ιθύνοντες αμήχανοι, μοιάζουν με το παραμύθι των παιδικών μας χρόνων με τον γυμνό βασιλιά, ο οποίος βγήκε στην παρέλαση γυμνός, προσποιούμενος πως φορά τα κομψότερα ρούχα. Όμως ο «βασιλιάς» είναι γυμνός! Και η γύμνια του αυτή δείχνει τον πανικό στον οποίο έχει περιέλθει για να καταφεύγει σε μεθόδους που δε συνάδουν με το υποτιθέμενο κύρος του! Μήπως έχει κανείς αμφιβολία πως εκτός της ελληνικής κυβέρνησης παρακολουθούνται και οι περισσότερες κυβερνήσεις στον κόσμο; Μήπως έχει κανείς αμφιβολία πως με αυτόν τον τρόπο οι Αμερικανοί συλλέγουν πολύτιμες γι’ αυτούς πληροφορίες τις οποίες στη συνέχεια αξιοποιούν καταλλήλως; Μήπως, τέλος, έχει κανείς αμφιβολία για το πώς καταφέρνουν και γνωρίζουν εκ των προτέρων τις θέσεις τόσο της δικής μας κυβέρνησης, όσο και των περισσότερων άλλων για οποιοδήποτε θέμα τους αφορά; Είναι τυχαία μήπως η εχθρική τους στάση απέναντι σε κάθε ζήτημα που άπτεται της εθνικής μας ασφάλειας; Στο Κυπριακό ευλογούν τον Αττίλα και τις δήθεν «ολόφρεσκες» προτάσεις του για λύση κατά το δοκούν· Στο Μακεδονικό «κάνουν πλάτες» στους Σκοπιανούς υποστηρίζοντάς τους ξεδιάντροπα· Στο Αιγαίο και τις υπόλοιπες διεκδικήσεις των Νεοθωμανών του Ερντογκάν «νίπτουν» τα βρώμικα χέρια τους «ποιώντας την νήσσαν»· Μόνο από πιέσεις γνωρίζουν καλά: Υποχωρήστε επιτέλους στο Κυπριακό να βρεθεί μια λύση· Υποχωρήστε στο Αιγαίο και μοιραστείτε το· Υποχωρήστε στο Μακεδονικό και αφήστε τους βρε αδερφέ να ονομάζονται όπως επιθυμούν· Υποχωρήστε στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας χωρίς απαιτήσεις· Υποχωρήστε, υποχωρήστε, υποχωρήστε…κι εμείς κλίνοντας σα ραγιάδες περισσότερο τον αυχένα υποχωρούμε, υποχωρούμε, υποχωρούμε…Όχι μόνο σήμερα, αλλά και στο παρελθόν.
Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτή την περίπτωση ως τη χρυσή ευκαιρία για να διώξουμε επιτέλους τη μπάλα από το γήπεδό μας και να τη στείλουμε στο γήπεδο των άλλων: να μεταφέρουμε τις πιέσεις στους ίδιους· ένα αντίστοιχο σκάνδαλο γκρέμισε μια κυβέρνηση και έναν πρόεδρο στις Η.Π.Α. κάποτε. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός της χώρας έχουν υποχρέωση αντί να κρύβονται κάτωχροι κάτω από το τραπέζι ακόμα και με την υποψία ότι μπορεί πίσω από αυτή τη συμπαιγνία να κρύβονται οι Αμερικανοί να απαιτήσουν την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης από την ελληνική δικαιοσύνη ως το τέλος και με οποιοδήποτε κόστος. Έχουν ακόμα την ηθική υποχρέωση απέναντι στον λαό που τους εξέλεξε να απαιτήσουν τον εισαγγελικό έλεγχο στην εταιρία Vodafone και εάν προκύψουν τυχόν ποινικές ευθύνες είτε στην ίδια την εταιρία, είτε σε πρόσωπα που τη διευθύνουν, να μη διστάσουν «να πάρουν κεφάλια» φτάνοντας και έως το οριστικό κλείσιμο της εταιρίας αυτής με την κατηγορία της κατασκοπίας και της εσχάτης προδοσίας εις βάρος του λαού της Ελλάδος! Δεν είναι δυνατόν πρώτα να καταστρέφουν ηθελημένα κάθε επιβαρυντικό στοιχείο εις βάρος των γνωστών – άγνωστων δραστών και ύστερα να παριστάνουν τις αθώες περιστερές! Ιδιαίτερα όταν στην υπόθεση εμπλέκεται και η μυστηριώδης «αυτοκτονία» στελέχους της Vodafone που ήξερε πολλά και η παρουσία του σήμερα θα μπορούσε να λύσει πολλά μυστήρια!
Έχει το πολιτικό θάρρος να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις ο πρωθυπουργός ή θα καταντήσει σαν τον αξιολύπητο προκάτοχό του να ευχαριστεί τους Αμερικανούς που θα μας προσφέρουν πιθανώς ένα ξεροκόμματο για να μη μιλήσουμε; Εδώ κρίνεται η ελευθερία όχι μόνο της χώρας μας να επιλέγει η ίδια την πολιτική που επιθυμεί, αλλά και η τιμή ολόκληρης της ανθρωπότητας και του καθενός μας χωριστά να εκφράζεται και να αποφασίζει μόνος για ό,τι τον αφορά. Διαφορετικά η υπόθεση θα λάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας που θα πνίξουν την κυβέρνηση και θα εμπεδώσουν στον άμοιρο πολίτη την ήδη διαμορφωθείσα εικόνα που έχει γι’ αυτόν τον τόπο: το αίσθημα δηλαδή της ανασφάλειας που διακατέχει τους πάντες ύστερα από τα τελευταία γεγονότα. Θα επιτρέψει η κυβέρνηση και γενικότερα η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία του τόπου να αιωρείται το ζήτημα; Ίδωμεν!

Υ.Γ.: Πάντως πρέπει να διαπιστώσουμε μια αξιοσημείωτη «πρόοδο» στις σχέσεις μας με τους Αμερικανούς: κάποτε δε χρειαζόταν καν να παρακολουθούν τα τηλέφωνά μας, μιας κι εμείς οι ίδιοι τους προσφέραμε τις πληροφορίες που επιθυμούσαν και μάλιστα με μεγάλες υποκλίσεις! Το γεγονός ότι σήμερα καταφεύγουν σε τέτοιες μεθόδους, είναι ένα δείγμα πως αν μη τι άλλο προσπαθούμε να ασκήσουμε έστω και ελαφρώς το δικαίωμά μας να επιλέγουμε εμείς την πολιτική μας! Είναι κι αυτό μια πρόοδος, δε συμφωνείτε;

ΜΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΟΚΤΑΕΤΙΑΣ ΣΗΜΙΤΗ...

Μια αποτίμηση της οκταετίας Σημίτη…

Κι άξαφνα μέσα στην αντάρα της πολιτικής επικαιρότητας, των έντονων οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε καθημερινά, των εθνικών προβλημάτων που ταλαιπωρούν την πατρίδα μας, μάς προέκυψε το «βαθυστόχαστο» πόνημα του τέως πρωθυπουργού κ. Σημίτη. Μέσα από τις πολλές σελίδες του μπορεί να διακρίνει κανείς όλα τα στοιχεία που τον οδήγησαν και τον διατήρησαν στην εξουσία για δυο τετραετίες καθιστώντας τον ίσως τον μακροβιότερο πρωθυπουργό αυτής της άμοιρης χώρας. Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια έμμεση προσπάθειά του να στηρίξει πάση θυσία το όποιο έργο έχει να παρουσιάσει κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του. Οπωσδήποτε ένα τέτοιο έργο είναι σαφέστατα χρήσιμο τόσο για τους πολιτικούς αναλυτές του σήμερα, όσο και για τους ιστορικούς του αύριο ως ένα είδος απομνημονευμάτων ή έστω καταγραφής της παρουσίας του ως πρωθυπουργού της χώρας. Οι τριγμοί άλλωστε που προκάλεσε σε όλους τους πολιτικούς χώρους και ιδιαίτερα σ’ αυτόν που είναι ενταγμένος αυτό μαρτυρούν. Το ερώτημα βέβαια που αυτομάτως τίθεται, είναι το κατά πόσο αυτό το βιβλίο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα· κατά πόσο δηλαδή ο συγγραφέας του, αποδίδει στα ίσα τις ευθύνες ή τα εύσημα στους ανθρώπους του περιβάλλοντός του ή και στον ίδιο του τον εαυτό. Οι πρώτες εκτιμήσεις αλλά και τα αποσπάσματα των προδημοσιεύσεων (γιατί το ίδιο το βιβλίο εξαντλήθηκε προτού καν κυκλοφορήσει) μαρτυρούν πως μάλλον πρόκειται για μια κλασσική περίπτωση απομνημονευμάτων, με τις γνωστές αδυναμίες που συνοψίζονται στη γνωστή συνταγή: «κατηγόρησε όσο πιο πολύ τους άλλους για τα λάθη σου και αποσιώπησε όσο πιο πολύ τη συμβολή τους στις επιτυχίες». Πράγματι, η ανάγνωση και μόνο των αποσπασμάτων από αυτό το έργο, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι προβάλλει μέσα από τις σελίδες του ως αποκλειστικό του κατόρθωμα αναμφίβολες επιτυχίες, όπως της εισόδου μας στην ΟΝΕ, των μεγάλων έργων που πραγματοποιήθηκαν (π.χ. γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου), της εισόδου της Κύπρου στην Ε.Ε. κ.ά. και αποποιείται κάθε ευθύνης για φαινόμενα αποτυχημένης άσκησης της πολιτικής, όπως το φιάσκο του χρηματιστηρίου, τα κρυφά ελλείμματα του προϋπολογισμού που φόρτωσε τεχνηέντως στη σημερινή κυβέρνηση, τον εθνικό εξευτελισμό των Ιμίων ή της παράδοσης του Οτσαλάν στην Τουρκία, το σχέδιο Ανάν, και τόσα άλλα.
Αλλά ας δούμε μαζί ενδεικτικά, μερικούς από τους μύθους του «έργου Σημίτη» για να σχηματίσουμε μια καλύτερη εικόνα για τα πεπραγμένα του ως πρωθυπουργού, αφού ως γνωστόν, είμαστε ως λαός αμνήμων και αδιάφορος για το παρελθόν μας, ακόμα και το πρόσφατο:

Μύθος πρώτος: Η ισχυρή οικονομία

Δεν υπάρχει σήμερα Έλληνας, ακόμα και ο πιο ευκολόπιστος οπαδός του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που να πιστεύει πως η περίοδος Σημίτη υπήρξε ο «παράδεισος» της οικονομικής ευημερίας του λαού. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τη «δημιουργική» λογιστική που ανακάλυψαν έντρομοι οι ελεγκτές της Ευρώπης μόλις το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχασε τη νομή της εξουσίας; Το χάος σε όλους τους τομείς της οικονομίας; Τα άδεια ταμεία που παρουσιάζονταν ξέχειλα από χρήμα; Τα ασφαλιστικά ταμεία που είχαν παίξει και τις τελευταίες δεκάρες που είχε αφήσει πίσω της η ελεεινή κακοδιαχείριση του μόχθου του λαού στο χρηματιστήριο για να δώσουν μια ακόμα «αβάντα» στον κ. Σημίτη και το κόμμα του να κυβερνήσουν για δεύτερη φορά; μια και αναφέραμε και τη μαγική λέξη· και μιας και αναφέραμε τη λέξη χρηματιστήριο: Θυμάται κανείς τι συνέβη εκεί; Για όσους ξεχνούν ή προσπαθούν να μας πείσουν να ξεχάσουμε, ας τους ανακαλέσουμε στη μνήμη τις δηλώσεις κορυφαίων υπουργών και στελεχών της τότε κυβέρνησης που μας καλούσαν να επενδύσουμε στον παράδεισο του χρηματιστηρίου για να κερδίσουμε εύκολα και γρήγορα, τις «φούσκες» που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει ή συμμετείχαν υπογείως για να καταβροχθίσουν τους κόπους του φτωχού λαού, την τελική κατάρρευση που συμπαρέσυρε τόσον κόσμο στην οικονομική καταστροφή και στο χείλος της χρεοκοπίας...κι όλ’ αυτά για να γίνει μια δράκα μεγαλοκαρχαριών ακόμα μεγαλύτερη και παχύτερη εις βάρος του απλού πολίτη! Καλύτερος επίλογος για την οικονομική πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από μια αποστροφή από τη συνέντευξη του Γερ. Αρσένη στην «Καθημερινή» της προχθεσινής Κυριακής ίσως να μην υπάρχει: «Ισχυρή οικονομία, επομένως, δεν είχαμε και δεν έχουμε στην Ελλάδα». Λόγια σταράτα και ειλικρινά.

Μύθος δεύτερος: Η ισχυρή Ελλάδα

Η χώρα μας στον εξωτερικό τομέα ακολούθησε πολιτική πλήρους υποταγής στους Αμερικανούς και αποφυγής κάθε εμπλοκής για οποιοδήποτε ζήτημα έκρυβε κίνδυνο· Να θυμίσουμε τα Ίμια, όπου μια ανίκανη κυβέρνηση πιάστηκε στον ύπνο και προσπάθησε να μετακυλήσει τις ευθύνες της στην επίσης ανίκανη (και με απόλυτα κομματικά κριτήρια επιλεγμένη) στρατιωτική ηγεσία; Να θυμίσουμε τα δημόσια «ευχαριστώ» στην Αμερικάνικη κυβέρνηση από του βήματος της βουλής; Να θυμίσουμε το ελεεινής σύλληψης «Σχέδιο Ανάν» που το δίδυμο Σημίτη – Παπανδρέου αποπειράθηκε να περάσει στους Έλληνες της Κύπρου για να «θαφτεί» μια για πάντα το Κυπριακό και να παραδοθεί ήσυχα κι ωραία και η υπόλοιπη Κύπρος μας σε Τούρκους και Αμερικάνους; Να θυμηθούμε την παροιμιώδη αδράνεια στο Σκοπιανό την οποία πληρώνουμε σήμερα; Προς επίρρωση των προηγουμένων, ξανά ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη Αρσένη (τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας) για το ζήτημα των Ιμίων: «Βεβαίως, μέρος της ευθύνης ανήκει στον αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Λυμπέρη. Αλλά, ευθύνη είχε και ο τότε πρωθυπουργός και εγώ όπως και άλλα μέλη του ΚΥΣΕΑ και συντελεστές στον χειρισμό της κρίσης. Πρέπει επιτέλους να αναλαμβάνουμε με γενναιότητα τις ευθύνες μας».

Μύθος τρίτος: Η αξιοκρατία και η εντιμότητα κυριάρχησαν επιτέλους στην Ελλάδα

Ο κ. Σημίτης ισχυρίζεται ότι κατά την περίοδο διακυβέρνησής του στη χώρα μας κάθε θέση δινόταν με αξιοκρατικά κριτήρια και ότι αγωνίστηκε για να ζήσουμε μέσα σε ένα πλαίσιο όπου όλοι οι πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών ή άλλων διαφορών θα βίωναν τον εκσυγχρονισμό που επαγγελόταν. Αντ’ αυτού είδαμε τη νέα άλωση του κρατικού μηχανισμού όχι πλέον από σκέτους ΠΑΣΟΚους, αλλά από μια νέας κοπής προσωπικούς οπαδούς του τέως πρωθυπουργού· Για να καταλάβει κανείς μια θέση, θα έπρεπε εκτός του γνωστού σε όλους ΠΑΣΟΚόχαρτου, να διαθέτει και πιστοποιητικό «εκσυγχρονιστικής νομιμοφροσύνης»: Ήθελες να γίνεις περιφερειάρχης εκπαίδευσης ας πούμε; Αν δε δήλωνες πλήρη υποταγή στον «εκσυγχρονισμό» θα έπρεπε να ξεχάσεις το αξίωμα! Κανείς βέβαια δεν μπορεί να κατηγορήσει τον ίδιο ως ανέντιμο ή καταχραστή· Μπορεί όμως άνετα να τον ερωτήσει γιατί ανέχτηκε γύρω του μια κλίκα απατεώνων και διαπλεκόμενων με κάθε είδους νομή εξουσίας ανθρώπων. Μια ματιά στην οικτρή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Δικαιοσύνη με τις σκανδαλώδεις αποφάσεις που ελάμβανε επί ΠΑ.ΣΟ.Κ. για ορισμένους «φίλους» που συμπτωματικά ήταν και «εκσυγχρονιστές σύντροφοι» αρκεί να μας πείσει. Αν δε φτάνει αυτό, ας θυμηθούμε τους επίσης «συντρόφους» του κ. Σημίτη που απομακρύνθηκαν άρον – άρον μετά την κατακραυγή της κοινωνίας ολόκληρης και οι οποίοι σκανδαλωδώς ευνοήθηκαν ή ευνόησαν άλλους με όφελος πολλών εκατομμυρίων ευρώ (βλ. Πάχτες, Νεονάκηδες και σία). Επίσης να φέρουμε στη μνήμη μας την εξαιρετικά προνομιακή συμπεριφορά που είχε προσωπικά ο τέως πρωθυπουργός από τα βουτηγμένα στη διαπλοκή μέσα ενημέρωσης (βλέπε Λαμπρακιάδες, Μπομπολάδες, και λοιπές οικονομικές επιχειρήσεις που με πρόσοψη τον ηλεκτρονικό και γραπτό τύπο που διέθεταν, ελάμβαναν τεράστιες χρηματοδοτήσεις από τον ιδρώτα του λαού για τις άλλες, τις πραγματικές τους επιχειρήσεις που είχαν: ο ένας είχε αναλάβει εργολαβικά τον πολιτισμό, κι ο άλλος εργολαβικά τα δημόσια έργα στην Ελλάδα στήνοντας χορό εκατομμυρίων). Μήπως τιμωρήθηκε κανείς «ημέτερος» εργολάβος για τη νέα εθνική οδό Καλαμάτας – Μεγαλόπολης που κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο λίγον καιρό μετά την κατασκευή της για να έρθουμε στα καθ’ ημάς;

Μύθος τέταρτος: Έγιναν όμως τα μεγάλα έργα

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία από το ’81 ως σήμερα με ένα μικρό διάλειμμα δυο – τριών ετών και νέμεται τεράστια χρηματικά ποσά που της χορηγεί αφειδώς η Ε.Ε. για να δημιουργήσει τις απαραίτητες υποδομές, είναι φυσικό και επόμενο να κάνει και κάποια έργα. Υπάρχει άλλωστε κυβέρνηση που να μην έχει κάνει απολύτως τίποτα; Εδώ όμως θα πρέπει να μην εξετάζουμε μόνο τα έργα που έγιναν, αλλά και με τι τίμημα έγιναν και με τι κόστος έγιναν: Το κόστος ας το αφήσουμε, γιατί όλοι γνωρίζουμε με ποιες διαδικασίες δίνονταν τα έργα και σε ποιους. Ως προς το τίμημα, ας δούμε εμείς που είμαστε από την επαρχία τι έγινε για το τόπο μας: τίποτα! Οι νέοι φεύγουν στην αδηφάγο Αθήνα για να βρουν μια δουλίτσα και να ψευτοζήσουν· όλα σχεδόν τα δημόσια έργα (με εξαίρεση τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου) πραγματοποιήθηκαν γύρω από την πρωτεύουσα. Αν αυτή είναι εθνική πολιτική, τότε τι μπορεί να ψελλίσει κανείς!
Για τους δύο τελευταίους μύθους δίνει την απάντησή του ξανά ο Γερ. Αρσένης: «Η ευθύνη του [Σημίτη] έγκειται στο γεγονός ότι έκλεισε τα αυτιά του στο βουητό της εποχής εκείνης. Στην καλύτερη περίπτωση, ακολούθησε μια πολιτική – ας την αποδώσω με τον αγγλικό όρο – benign neglect, δηλαδή καλοήθους αμέλειας. Παρακμιακά φαινόμενα ομαδοποίησης, οικειοποίησης εξουσίας, αλαζονείας και διαφθοράς, δεν αντιμετωπίζονται με δηλώσεις του τύπου “όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα”. Λύνονται με όρους πολιτικούς και με αποφασιστικότητα. Το ίδιο ισχύει και για την απαράδεκτη κηδεμονία των ΜΜΕ στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού».
Γενικό συμπέρασμα; Ας αφήσουμε το ίδιο πρόσωπο που άσκησε κριτική στα γραφόμενα Σημίτη και πρώην σύντροφό του Αρσένη να καταλήξει: «Ο κ. Σημίτης προσπαθεί με αδικαιολόγητο άγχος να υπερασπισθεί το έργο της δικής του οκταετίας και γι’ αυτό δεν έχει την άνεση να ανοίξει σημαντικά πολιτικά κεφάλαια που απαιτούν θάρρος, ειλικρίνεια και αυτοκριτική».
Συμφωνούμε απόλυτα!

ΙΣΛΑΜ: ΕΝΑΣ ΑΚΗΡΥΧΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Ένας ακήρυχτος πόλεμος

Τις τελευταίες ημέρες ένας ακήρυχτος πόλεμος μαίνεται στη Γαλλία· Οι εκεί μετανάστες, στην πλειοψηφία τους Αφρικανοί και μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, έχουν ξεσηκωθεί, και έχοντας ως ορμητήριο τις υποβαθμισμένες και βουτηγμένες στην εγκληματικότητα συνοικίες τους εξορμούν καταστρέφοντας και λεηλατώντας οτιδήποτε «γυαλίζει» στο μάτι τους. Η κυβέρνηση της χώρας αυτής αμήχανη προσπαθεί με κάθε μέσο να αποκρούσει αυτό το προλεταριάτο που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, εις μάτην. Οι λεηλασίες συνεχίζονται, οι εμπρησμοί αυτοκινήτων, κρατικών κτηρίων, ακόμα και σχολείων (!) το ίδιο. Το πιο ανησυχητικό βέβαια είναι το γεγονός ότι δε διαφαίνεται μια κάποια λύση στο όλο ζήτημα, αφού η κάθε πλευρά έχει «ταμπουρωθεί» στις απόψεις της και αρνείται να κάνει έστω ένα βήμα.
Τα επεισόδια ξεκίνησαν όταν δύο νεαροί μετανάστες αντιλαμβανόμενοι έναν έλεγχο που έκανε η αστυνομία του Παρισιού σε σταθμό του μετρό, προσπάθησαν να διαφύγουν (προφανώς θα είχαν «κάτι» να κρύψουν) και κρύφτηκαν σε έναν επικίνδυνο χώρο όπου η ηλεκτροπληξία τους έπληξε ακαριαία. Αμέσως μετά δεκάδες συμπατριώτες και ομόθρησκοί τους βγήκαν στους δρόμους και έτσι ξεκίνησαν οι ταραχές. Δικαιολογείται όμως μια τέτοια εξέγερση για ένα τόσο ασήμαντο γεγονός; Ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί κατήγγειλε πως οι εξεγερμένοι μετανάστες δρουν βάσει συγκεκριμένου σχεδίου απορύθμισης της ζωής στη Γαλλία και απλώς περίμεναν μια αφορμή για να εκφράσουν τις βίαιες απόψεις τους. Μπορεί να έχει δίκιο· Η δράση αυτών των ομάδων δείχνει ότι λειτουργούν με απόλυτο συγχρονισμό και σχεδιασμό μέσα στο σκοτάδι, εφαρμόζοντας την τακτική των ανταρτικών ομάδων «χτύπα και φύγε». Ωστόσο το ερώτημα εξακολουθεί να μας απασχολεί: Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ζώντας στην πιο ισχυρή δημοκρατία του κόσμου, έχοντας μια ζωή άνετη σχετικά, με πλήρεις ελευθερίες και δικαιώματα, με την αναγνώριση και της γαλλικής κοινωνίας, φτάνουν σε μια τέτοια επαναστατική πράξη; Θα μπορούσε κανείς να βρει πολλές αιτίες που προκαλούν αυτό το φαινόμενο – γιατί περί φαινομένου πρέπει να μιλάμε – στη χώρα που γέννησε τον Διαφωτισμό, την κοινωνική επανάσταση, αλλά και τον Ναπολέοντα ή τον Λεπέν. Μια πρώτη επισήμανση που θα ’πρεπε να κάνουμε για να κατανοήσουμε την κατάσταση είναι πως η γαλλική κοινωνία βρίσκεται, όπως και οι περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες, σε σύγχυση. Στο κράτος αυτό συγκρούεται το αποικιοκρατικό παρελθόν με την κοινωνία της νεωτερικότητας. Η Γαλλία στα παλαιότερα χρόνια ήταν από τις πιο σκληρές αποικιοκρατικές χώρες με δεκάδες αποικίες σε ολόκληρο τον κόσμο και κυρίως τη Βόρεια Αφρική και τη νοτιοανατολική Ασία. Μάλιστα ακόμα και σήμερα διαθέτει ορισμένες απ’ αυτές. Οι περισσότερες βέβαια ύστερα από μακροχρόνιους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες απέκτησαν τελικά την ανεξαρτησία τους (βλ. Μαρόκο, Αλγερία κ.λπ.). Κατάλοιπο αυτής της πολιτικής είναι και η παρουσία πολλών χιλιάδων μεταναστών από τους οποίους οι περισσότεροι έχουν τη γαλλική παιδεία πριν καν εισέλθουν στη χώρα και γνωρίζουν άριστα τη γλώσσα και τον πολιτισμό της. Τα τελευταία ωστόσο χρόνια αναπτύσσεται εκεί ένα κλίμα απέχθειας προς αυτούς τους ανθρώπους και ειδικότερα τους Αφρικανούς που έχουν ασπαστεί το Ισλάμ. Η Γαλλία είναι γεμάτη από τζαμιά τα οποία λειτουργούν ελεύθερα, ενώ λίγο καιρό πριν είχε ξεσπάσει εκεί ο λεγόμενος «πόλεμος της μαντήλας», όταν το συνταγματικά άθρησκο κράτος αρνιόταν στις μουσουλμάνες μαθήτριες να φορούν το χαρακτηριστικό κάλυμμα της κεφαλής στα σχολεία. Το πρόβλημα με αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι παρά τις αντίθετες προβλέψεις και προσδοκίες, δείχνουν μια έντονη άρνηση να αφομοιωθούν μέσα στην τεράστια χοάνη της πολιτισμικά «υπέρτερης» γαλλικής κοινωνίας. Αρνούνται να συμβιβαστούν με τη ζωή σε έναν χώρο τόσο διαφορετικό από αυτόν που μεγάλωσαν, και ως άμυνα στην απόρριψη που τους επιφυλάσσει αυτός ο χώρος, επιστρέφουν με ζήλο στις πατρογονικές παραδόσεις τους. Ας μην ξεχνάμε πως το ίδιο συμβαίνει και στις άλλες δυτικές κοινωνίες που έχουν στους κόλπους τους μουσουλμάνους μετανάστες: Στην Αγγλία της απόλυτης και άκρατης ανοχής στα πάντα, μουσουλμάνοι που ήταν γεννήματα – θρέμματα της βρετανικής κοινωνίας πυροδότησαν τους μηχανισμούς που προκάλεσαν τόσους νεκρούς στον υπόγειο σιδηρόδρομο του Λονδίνου· Στη Γερμανία οι ίδιοι άνθρωποι αντιστέκονται πεισματικά να ενσωματωθούν στη γερμανική πραγματικότητα και ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, ακολουθώντας πιστά εδώ και πολλά χρόνια τις επιταγές της θρησκείας τους. Το ίδιο ασφαλώς ισχύει – σε μικρότερο βαθμό – με τις κοινότητες των Κινεζικής καταγωγής μεταναστών. Στα καθ’ ημάς, ας μην αφήνουμε έξω την εν Θράκη μουσουλμανική κοινότητα η οποία βέβαια δεν αποτελείται από μετανάστες, ωστόσο συμπεριφέρεται ωσάν να βρίσκεται σε ξένη χώρα με εχθρικό περιβάλλον, ή τους Αθίγγανους, όπου οι πιο πολλοί παρότι τυπικά ανήκουν στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας ζουν σε μια ερμητικά κλειστή κοινωνία για την οποία ελάχιστα γνωρίζουν οι αμύητοι.
Στο σημείο αυτό, ας προσφέρουμε την ταπεινή μας εξήγηση: Οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες δείχνουν γερασμένες – κυριολεκτικά και μεταφορικά – στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου. Αναδύουν, όσο και να θέλουν να το αρνηθούν ή να το καλύψουν, μια εικόνα σήψης και αρρυθμίας. Η απόλυτη ελευθερία, η επικράτηση ενός άκριτου και αδηφάγου νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία αλλά και στην ίδια τη ζωή των ανθρώπων, η παντοδυναμία των ολιγοπωλείων και μονοπωλείων έναντι της πλειοψηφίας του λαού κάθε χώρας που αν δεν πεινάει, στην καλύτερη περίπτωση δυσκολεύεται «να τα φέρει βόλτα», με λίγα λόγια η στατικότητα, το ξέφτισμα του ονείρου του δυτικού πολιτισμού ο οποίος υποτίθεται πως υπερέχει έναντι όλων των άλλων σε κάθε επίπεδο, οδηγεί κοινωνίες οι οποίες έχουν μέσα τους μια έμφυτη δυναμική (όπως οι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, οι Κινέζοι κ.ά.) να αντιλαμβάνονται αυτή την παρακμή και την τελμάτωση και να αντιδρούν δυναμικά στην τάση αφομοίωσής τους σε ένα σύστημα που νιώθουν ότι δεν τους ταιριάζει και είτε να αντιστέκονται δυναμικά εφόσον είναι πιο πρωτόγονες (βλ. εξτρεμιστές μουσουλμάνοι) είτε να προσπαθούν να επικρατήσουν χτυπώντας τις δυτικές κοινωνίες εκεί ακριβώς που πονάνε: αμφισβητώντας την οικονομική και στρατιωτική ισχύ τους (βλ. Κίνα).
Και η Ελλάδα; Ποιος είναι ο ρόλος της σε αυτόν τον ακήρυχτο πόλεμο; Η χώρα μας μπορεί να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο στο όλο ζήτημα: Είμαστε ένας λαός που βρίσκεται στο σταυροδρόμι των ιδεών και ως εκ τούτου οφείλουμε να έχουμε λόγο, αν θέλουμε να επιζήσουμε στο μέλλον. Η ελληνική παράδοση που κληρονομήσαμε μέσα από ευχάριστες ή μη στιγμές της ιστορικής μας πορείας μέσα στον χρόνο (αρχαιοελληνική κληρονομιά, βυζαντινή παράδοση, οθωμανική κυριαρχία), αλλά και η πρόσφατη εμπειρία μας από μετανάστες που έχουν κατακλύσει τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας, μάς επιτρέπουν να μελετήσουμε το ζήτημα αποστασιοποιημένοι αφού μπορεί να «ανήκωμεν εις την Δύσιν», ωστόσο η απόσταση που μας χωρίζει από αυτήν είναι περίπου ίδια με αυτήν που μας χωρίζει από την Ανατολή. Η ελληνική κοινωνία έχει το πλεονέκτημα να έχει γνωρίσει από κοντά τις κοινωνίες που αντιπαλεύουν αυτή τη στιγμή της Δυτικές και κυρίως το Ισλάμ, έχοντας βρει – μέσω της Ορθοδοξίας –ένα modus vivendi με τον μουσουλμανικό κόσμο (ας αναλογιστούμε πως είμαστε από τις ελάχιστες χώρες που αν και ανήκουμε σε δύο Οργανισμούς – στυλοβάτες

ΤΟ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ" ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ

Το «Μακεδονικό» και οι προεκτάσεις του

Στο προηγούμενο σημείωμά μας αναφερθήκαμε στην ιστορία του λεγόμενου Μακεδονικού προβλήματος το οποίο ταλανίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας μας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Σήμερα υποσχεθήκαμε στους αναγνώστες μας ότι θα ασχοληθούμε ξανά μ’ αυτό, επισημαίνοντας κάποιες λύσεις που θα μπορούσαν να δοθούν, αλλά και κάποιες προεκτάσεις που μπορεί να λάβει αυτό το ζήτημα.
Κατ’ αρχάς, δεν θα πρέπει να υποτιμήσουμε επ’ ουδενί ούτε το γειτονικό μας κράτος (κι ας είναι κρατίδιο για τα δικά μας δεδομένα) ούτε – πολύ περισσότερο – το πρόβλημα με την ονομασία του. Πολλοί δηλαδή συνέλληνες δείχνουν σημάδια κόπωσης από τον αγώνα που διεξάγουμε ως λαός αυτά τα τελευταία χρόνια και παρουσιάζονται αρκετές φορές αυτόκλητοι σύμμαχοι της Ψευδομακεδονίας, υποστηρίζοντας πως δεν είναι και τόσο σημαντικό πια ένα όνομα, αλλά η πολυδιαφημισμένη «οικονομική διείσδυση» σ’ αυτό το κράτος που θα το καταστήσει (οικονομικά πάντοτε) υποτελές στην πολιτική μας. Οι άνθρωποι αυτοί, ξεχνούν ορισμένες παραμέτρους της πολιτικής αυτής, οι οποίες είναι απαραίτητο να υπογραμμιστούν και να αναδειχθούν. Ας εξηγηθούμε καλύτερα: Η χώρα μας μπορεί σε παγκόσμιο ή ευρωπαϊκό επίπεδο να μη «μετράει» ως ισχυρή (πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά) δύναμη, σε επίπεδο όμως Βαλκανίων και Ανατολικής Μεσογείου αποτελεί μια πανίσχυρη ατμομηχανή που ουσιαστικά σέρνει πίσω της όλες τις γειτονικές της χώρες και συνιστά χώρα – πρότυπο για την ανάπτυξη και την πρόοδο των υπολοίπων. Ανήκει στην ομάδα των χωρών που κατά ευτυχή συγκυρία δεν κατέστη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο δορυφόρος της Μόσχας και του κομμουνισμού, που συμμετέχει εδώ και πολλές δεκαετίες στο ΝΑΤΟ, έναν Οργανισμό που όσοι δεν μετέχουν σ’ αυτόν επιθυμούν διακαώς την ένταξή τους, και, φυσικά, είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που παρά τα σημερινά προβλήματα που έχουν προκύψει, δεν παύει να είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο προσβλέπουν ως νέα «γη της επαγγελίας» όλοι οι μη μετέχοντες. Μια χώρα λοιπόν η οποία διαθέτει όλα αυτά τα πλεονεκτήματα και αυτή την ισχύ στην περιοχή, είναι αδιανόητο να συζητά έστω την πιθανότητα οπισθοχώρησης ή παραίτησής της από ένα αναφαίρετο μάλιστα δικαίωμά της σε μια διαμάχη με ένα κράτος – προτεκτοράτο, με ένα κράτος – φάντασμα, το οποίο συντηρείται στη ζωή περισσότερο χάρη στη «γενναιοδωρία» ορισμένων, παρά από τη δική του δύναμη. Με αυτά τα δεδομένα είναι κυριολεκτικά έγκλημα ακόμα και η υποχώρηση από τις θέσεις μας στο όλο ζήτημα. Γιατί η διαμάχη δεν είναι ένα όνομα (που τεχνηέντως προσπαθούν να μας πείσουν ορισμένοι) αλλά η ικανότητά μας ως υποτίθεται σοβαρού κράτους να διαπραγματευόμαστε με ανίσχυρα και σαφώς πιο αδύναμα κράτη και να επιβάλλουμε εν τέλει τους όρους μας. Μια υποχώρηση στο όνομα, πρακτικά θα σημάνει το τέλος της όποιας δύναμης διαθέτουμε ακόμα, θα συμβάλει στη διεθνή ανυποληψία της χώρας μας και, τέλος, το σημαντικότερο: θα ανοίξει την ήδη ανοιχτή όρεξη των γειτόνων μας (Αλβανών, Ψευδομακεδόνων, Βουλγάρων και ιδίως Τούρκων) οι οποίοι θα διαγκωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα αρπάξει τα περισσότερα από την ανύπαρκτη πολιτικά Ελλαδίτσα. Και τότε ας μην παραξενευτούμε αν τα σύνορα της Ελλαδίτσας φτάσουν μέχρι τη Λάρισα ή το χειρότερο, μέχρι το Ασπρόχωμα! Γιατί μια χώρα σαν τη δική μας, πρέπει να μοιάζει με τη γυναίκα του καίσαρα: Δε φτάνει να είναι ισχυρή, πρέπει να το δείχνει κιόλας.
Εκτός αυτού, οι Ψευδομακεδόνες ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό, δεν έχουν και τόσο ανάγκη την αναγνώριση από κράτη που ήδη τους ονομάζουν «Μακεδονία», αλλά από εμάς αποκλειστικά. Τι νομίζει κανείς ότι τους πρόσφερε η αναγνώριση από τον διεθνή χωροφύλακα, τις Η.Π.Α., αν όχι μόνο ηθική υποστήριξη; Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι τώρα οι Αμερικάνοι θα ξυπνούν και θα κοιμούνται με την έγνοια της Ψευδομακεδονίας; Ότι θα την στηρίξουν οικονομικά με τα δολάριά τους; Η εποχές αυτές έχει πλέον παρέλθει. Δεν πρέπει να μας ξεφεύγει το γεγονός ότι αυτοί προσβλέπουν μόνο σε μας: Μόνο η δική μας αναγνώριση τους «καίει» πραγματικά· Ό,τι κι αν κάνουν, ό,τι κι αν δηλώνουν, την Ελλάδα παρακολουθούν και επιθυμούν διακαώς να συναινέσει ούτως ώστε να γίνουν δεκτοί σε διεθνείς Οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ ή η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι το μεγάλο όπλο της Ελλάδας το οποίο δεν μπορεί και δεν πρέπει να απεμπολήσει ποτέ. Το υπογραμμίζουμε αυτό, γιατί δυστυχώς στην εξωτερική πολιτική αυτού του έρημου τόπου έχουμε δει στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν πολύ χειρότερα (από σχέδια Ανάν για την Κύπρο, μέχρι «Ευχαριστώ» στους Αμερικανούς επειδή μας υποχρέωσαν να υποστείλουμε τη σημαία μας από ελληνική επικράτεια).
Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε ως χώρα για να αντιμετωπίσουμε και αυτή την απειλή; Πρώτα απ’ όλα είναι αναγκαία η εθνική ομοψυχία. Η οποία είναι απαραίτητο να καταδεικνύεται όχι μόνο με λόγια, αλλά και με έργα· Είναι αδιανόητη η συμπεριφορά των κομμάτων της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα αυτού της αξιωματικής κάθε φορά που οι εξελίξεις είναι δυσμενείς: Φωνασκίες, καυγάδες από τηλεοπτικών παραθύρων, δημόσιες αντιπαραθέσεις που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ενισχύουν την αδιαλλαξία των Ψευδομακεδόνων. Και ομοψυχία έμπρακτη είναι η συμφωνία κάτω από το τραπέζι των πολιτικών αρχηγών σε ορισμένες κινήσεις που θα καταστήσουν τη χώρα μας και πάλι αξιοπρεπή και εθνικά υπερήφανη (η μισή προσπάθεια από αυτήν που κάναμε για να αναγνωριστεί το τυρί φέτα ως ελληνικό και μόνο προϊόν, αρκεί). Θα μπορούσαν να συζητήσουν ποια λύση θα ήταν εθνικά συμφέρουσα, τα όρια των υποχωρήσεών μας, τις επόμενες κινήσεις μας είτε σε μικρο – είτε σε μακρο – χρόνια βάση. Αν αυτό επιτευχθεί, τότε και ο λαός που θα δει την ηγεσία του ενωμένη θα οδηγηθεί αναφανδόν σε συσπείρωση και ενότητα. Τότε ας έρθουν δέκα Αμερικές να μας πιέσουν! Υπενθυμίζουμε εδώ σε όσους δε θυμούνται, πως η μόνη χώρα που υποχωρεί διαρκώς από τις υποτίθεται «πάγιες» θέσεις της είναι η δική μας στην υπόθεση· Οι Ψευδομακεδόνες δεν έχουν κάνει ούτε βήμα πίσω από τις διεκδικήσεις τους: Θέλουν να ονομάζονται Μακεδονία, τελεία και παύλα. Εμείς ας εξετάσουμε τις τραγελαφικές θέσεις που κατά καιρούς έχουμε λάβει και οι οποίες ξεκινούν από την καθολική απαγόρευση της χρήσης του ονόματος Μακεδονία και φτάνουν στη χρήση σύνθετων ονομασιών ή ακόμα και στη χρήση διπλής ονομασίας, γεγονός το οποίο θα αποτελούσε απλώς καταστροφή για την πατρίδα μας. Μία λοιπόν θέση πρέπει να λάβει η Ελλάδα και σ’ αυτήν να επιμείνει ως το τέλος. Και όσοι επισημαίνουν με «κροκο – δείλια δάκρυα» ότι αυτό θα σημάνει την απομόνωση της χώρας μας, ας εξετάσουν τι έπαθαν οι Ψευδομακεδόνες τόσα χρόνια που έμειναν άκαμπτοι στις θέσεις τους· Ή τι έπαθαν τα αδέρφια μας στην Κύπρο που ψήφισαν ένα ηχηρό ΟΧΙ στα κελεύσματα των ισχυρών της γης για υποταγή τους σε Τούρκους και Αμερικάνους. Όσο βλάφτηκαν αυτοί, άλλο τόσο κινδυνεύουμε κι εμείς από την ανυποχώρητη στάση μας.
Ωστόσο δε φτάνουν μόνο αυτές οι ενέργειες. Είναι απαραίτητη η κινητοποίηση των ομογενών μας ιδίως στην Αμερική. Δεν είναι δυνατόν να διαθέτουμε μια τέτοια δύναμη και να την αφήνουμε αναξιοποίητη. Είναι σα να διαθέτουμε ένα τρακτέρ, αλλά να πολεμάμε να οργώσουμε το χωράφι μας με τα βόδια που έτυχε να έχουμε επειδή δεν ξέρουμε πώς λειτουργεί! Μια ακόμα απαραίτητη κίνηση είναι να κινητοποιήσουμε τους κοιμισμένους ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακούς μας οι οποίοι πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων κοιμούνται μακαρίως μέσα στη ραστώνη που τους εξασφαλίζει το ελληνικό δημόσιο· Να ενημερώσουμε σύσσωμοι τους ξένους φίλους της Ελλάδας (αν μπει κανείς στο διαδίκτυο θα μείνει άναυδος από την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο που με επιστολές και με ενέργειές τους αγωνίζονται για έναν τόπο που ίσως δεν έχουν γνωρίσει ποτέ) για να δώσουν κι αυτοί τη μάχη της ενημέρωσης· Να μεταφέρουμε σε όλο τον κόσμο το μήνυμα ότι η Ελλάδα ξεκινά έναν αγώνα αποφασισμένη να νικήσει ή να χαθεί. Μόνο τότε θα μας πάρουν πραγματικά στα σοβαρά αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες των λαών. Μόνο τότε θα μπορούμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη του σπιτιού μας και να μη ραγίσει από το βάρος της ιστορίας. Έχουμε τη δύναμη; Ο καιρός κι η ιστορία θα δείξουν.

ΤΟ "ΑΛΛΟ" ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Το «άλλο» πρόσωπο του ποδοσφαίρου


Την προηγούμενη Τρίτη σε κείμενο που δημοσιεύτηκε από τούτη εδώ τη στήλη καταπιαστήκαμε με την όμορφη πλευρά του αθλητισμού και ιδιαίτερα του ποδοσφαίρου. Δυστυχώς όμως, όπως και πολλά άλλα πράγματα στη ζωή, και το ποδόσφαιρο μοιάζει με τη σελήνη: έχει κι άλλη πλευρά, τη «σκοτεινή» του. Αυτή η «σκοτεινή» πλευρά του ποδοσφαίρου, δεν είναι άλλη από την παρουσία εντός του κάθε λογής παρανομία μπορεί κανείς να βρει στον Ποινικό και όχι μόνο Κώδικα.
Αν προσπαθήσει κανείς να απαριθμήσει τις παρανομίες που διαπράττονται σ’ αυτόν τον χώρο ή τους ανθρώπους που ασχολούνται (όχι όλους φυσικά) εκεί, θα ξαφνιαστεί από τα άκρως αποθαρρυντικά αποτελέσματα αυτής της έρευνας: Καταγγελίες για «στημένα» παιχνίδια που πέφτουν όπως η βροχή στο χώμα, «υποψίες» που αφορούν διαιτητές, ποδοσφαιριστές ή παράγοντες για χρηματισμό, επικεφαλής ομάδων που είτε έχουν στο βιογραφικό τους πλήθος καταδικαστικών αποφάσεων (οι οποίες συνήθως μένουν ανεκτέλεστες) είτε κάθε φορά που το δίχτυ του νόμου δείχνει να τους αγγίζει, ένα αόρατο χέρι παρεμβαίνει και τους μεταμορφώνει σε αθώες περιστερές. Η διαπίστωση, κοινή: η υπόθεση όζει! Μυρίζει απαίσια, ίσως περισσότερο και από την ανεξέλεγκτη χωματερή που έχει εγκαταστήσει ο Δήμος της πόλης μας στη Μαραθόλακκα!
Η ανάγνωση των εξωφύλλων και μόνο των εφημερίδων που ασχολούνται με το αντικείμενο, φτάνει για να τεκμηριώσει του λόγου το αληθές. Αλλά τι παραπάνω μπορούν να πουν και οι εφημερίδες, όταν ο κάθε απλός πολίτης που ασχολείται στοιχειωδώς με το άθλημα μπορεί από προσωπική εμπειρία να ανακαλέσει από τη μνήμη του – απώτερη και πρόσφατη – άπειρες περιπτώσεις προς επιβεβαίωση των όσων γράφονται.
Είναι να απορεί κανείς πώς είναι δυνατόν η κοινωνία μας να επιτρέπει να υπάρχει πρόεδρος ομάδος που συμπεριφέρεται ως μπράβος της νύχτας μέσα στα συμβούλια της Ε.Π.Α.Ε. καθυβρίζοντας όποιον τολμήσει να του αντισταθεί, τη στιγμή μάλιστα που του έχει αφαιρεθεί με δικαστική απόφαση αν δεν κάνω λάθος και αυτή η ιδιότητα του απλού φιλάθλου! Ή πώς είναι δυνατόν πρόεδρος που εκδιώκεται νύκτωρ από μεγάλη ομάδα με πλήθος καταγγελιών να εκκρεμούν εις βάρος του στη δικαιοσύνη, για επιβράβευση προφανώς, να αναλαμβάνει τα ινία μιας άλλης ομάδος! Βέβαια, ο κατάλογος είναι μακρύς, και δεν αγγίζει μόνο προέδρους (παρότι ισχύει και εδώ η γνωστή παροιμία για το κεφάλι του ψαριού)· Φτάνει και σε διαιτητές που άγνωστο πώς, αποκτούν ξαφνικά βίλες ή κότερα ή τεράστια ποσά σε καταθέσεις, αλλά και σε ποδοσφαιριστές που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αντί εκατομμυρίων ευρώ τα οποία όμως ουδέποτε δηλώνουν στην εφορία, ή συναινούν σε προτάσεις χρηματισμού που ίσως στερήσουν ακόμα και τίτλους από τις ομάδες τους (θυμάται άραγε κανείς το όργιο φημών που ακολούθησε για συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή μετά το μπαράζ που διεξήχθη μεταξύ Ολυμπιακού – Άρη για το ποιος θα κερδίσει το πρωτάθλημα την περίοδο ’80 – ’81;). Ας μην αφήσουμε φυσικά εκτός νυμφώνος και τους κατ’ ευφημισμόν λεγόμενους φιλάθλους: Μέσα από τους συνδέσμους τους, που υποτίθεται πως έχουν δημιουργηθεί για να υποστηρίζουν την ομάδα που αγαπούν, ανθούν όλα τα «μπουμπούκια»: Συστηματικοί ναρκομανείς και έμποροι του θανάτου, κλεφτρόνια, αλητήριοι και τσαμπουκάδες, μέχρι οπαδοί επικίνδυνων ιδεών, τρόφιμοι φυλακών, ιδιωτικοί στρατοί ιδιόρρυθμων προέδρων, και άλλα πολλά, «ων ουκ έστιν αριθμός». Αυτοί μάλιστα επιβάλλουν και την παρουσία στο στερέωμα του Τύπου και τις αθλητικές – δήθεν – εφημερίδες, οι οποίες το μόνο που γνωρίζουν να κάνουν καλά, είναι να πλασάρουν τις αισχρολογίες, το πλούσιο πορνογραφικό υλικό και την υποτίμηση του «άλλου», ως «νέο» είδος δημοσιογραφίας και να αφιονίζουν τους αφελείς οπαδούς της κάθε ομάδος με κάθε λογής παραλογισμούς που όσο πιο μεγάλοι είναι, τόσο περισσότερο γίνονται πιστευτοί!
Το γιατί συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο ειδικότερα, νομίζω ότι απαντήθηκε στο προηγούμενο κείμενό μας: Εν περιλήψει, το ποδόσφαιρο είναι το μόνο άθλημα που προσφέρει μαζικότητα και εύκολα ελέγξιμο υλικό: Αρκεί η αγορά και η συντήρηση μιας μεγάλης θεωρητικά ομάδος, για να ανοίξουν για έναν επιχειρηματία οι δρόμοι για ανάληψη μεγάλων έργων από όλες τις κυβερνήσεις, για να σταματήσουν διώξεις εις βάρος του («Κάτω τα χέρια από τον Πρόεδρο»!), για να αποκτήσει έναν στρατό από πιστούς οπαδούς τους οποίους μπορεί να χρησιμοποιεί κατά το δοκούν!
Το ζήτημα βέβαια είναι εάν μπορεί να βρεθεί μια κάποια λύση, ώστε αν δεν εξαλειφθεί το φαινόμενο, τουλάχιστον να το περιοριστεί. Την απορία αυτή θα πρέπει νομίζω να την απευθύνουμε πρώτα απ’ όλα στην Πολιτεία, με την εξής όμως διευκρινιστική ερώτηση: Έχει τη διάθεση και το σθένος να εφαρμόσει πρώτ’ απ’ όλα τους υπάρχοντες νόμους, κι ύστερα να προβεί σε κατάρτιση νέων, σκληρότερων; Με απλούστερα λόγια, έχει τη δύναμη να κάνει ό,τι έκανε παλιότερα η Θάτσερ στην Αγγλία που έφερε τα πάνω – κάτω στο ποδόσφαιρο;
Οι κινήσεις και των υπουργών της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και του τωρινού, δείχνουν ότι το μεν πνεύμα τους είναι πρόθυμο για αλλαγές, αλλά η σάρκα τους λέει άλλα: Να μην προκαλούν προβλήματα, να προσέχουν τις αντιδράσεις των οπαδών (η Παναχαϊκή να πέσει κατηγορία για τα χρέη της· Η Α.Ε.Κ. ή ο ΑΡΗΣ, όχι, γιατί έχουν πολλούς οπαδούς!). Έτσι κάθε φιλότιμη προσπάθεια των υπουργών, μαραίνεται εν τη γενέσει της. Και έτσι οι «εντιμότατοι» πρόεδροι, οι «πεντακάθαροι» διαιτητές, οι «αξιοπρεπέστατοι» παίκτες, οι «αξιολάτρευτοι» οπαδοί και οι «ικανότατοι» αθλητικογράφοι θα ζουν και θα βασιλεύουν σε αυτή την υπέροχη χώρα, που έναν χρόνο πριν, έφτασε στο θαύμα: κατέκτησε το EURO σε πείσμα όλων των προγνωστικών και της λογικής! Δεν είναι εντυπωσιακό;

Υ.Γ.: Η αθλιότητες αυτές βέβαια, δεν αφορούν όλους συλλήβδην τους προέδρους, οπαδούς, διαιτητές, παίκτες και αθλητικούς συντάκτες, αλλά μια μερίδα τους, η οποία όμως είναι μεγάλη και θορυβώδης· και η οποία όχι μόνο καταπνίγει τα υγιή στοιχεία, αλλά αποτρέπει και άλλους, ορθά σκεπτόμενους ανθρώπους να ασχοληθούν με το αντικείμενο, οπότε, διπλό το κακό! Ίσως η αυτοκάθαρση να ήταν μια λύση, αν η σαπίλα δεν είχε φτάσει τόσο βαθιά στον οργανισμό του αγαπημένου μας αθλήματος! Αλλά θα επανέλθουμε και σε άλλη «Τρίτη…ευκαιρία» μας στο μέλλον· Δυστυχώς, κάποιος από τους προαναφερθέντες θα μας δώσει την αφορμή!

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Ποδοσφαίρου το…ανάγνωσμα


Σκηνή πρώτη: Βράδυ Τετάρτης στον Ναυτικό Όμιλο της πόλης μας. Μάθημα ιστιοπλοϊας. Οι περισσότεροι από τους μαθητές άνω των –άντα, μπαίνοντας στην αίθουσα μαθημάτων κοιτάζουν τα ρολόγια τους και αναρωτιούνται: «Θα τελειώσουμε άραγε λίγο νωρίτερα το μάθημα για να δούμε το παιχνίδι σε λίγο;».
Σκηνή δεύτερη: Το ίδιο βράδυ, της ίδιας ημέρας σε ένα κεντρικό φροντιστήριο∙ Οι μαθητές μπαίνουν ανήσυχοι, κοιτάζοντας κι αυτοί το αντικείμενο που τους προκαλεί αυτή την ανησυχία: το ρολόι τους. «Θα μας αφήσει ο δάσκαλος να την κάνουμε νωρίτερα για να προλάβουμε το ματσάκι;».
Η αγωνία ίδια∙ «Θα προλάβουμε να μη χάσουμε ούτε λεπτό;». Τι να ’ναι όμως αυτό που οδηγεί τόσους πολλούς ανθρώπους διαφορετικής ηλικίας, μορφωτικού επιπέδου, επαγγέλματος ή θρησκείας, να αφοσιώνονται με τέτοιον τρόπο σε έναν απλό αθλητικό αγώνα;
Αν ρωτήσουμε έναν απλό φίλαθλο, δύσκολα θα μπορέσει να ψελλίσει μια λογική εξήγηση. Τις περισσότερες φορές θα αρθρώσει επιχειρήματα μεταφυσικού περιεχομένου, που θα εξαντλούνται σε διατυπώσεις του τύπου: «Η μπάλα είναι μαγεία!» ή «Αγαπάω τη μπάλα τόσο πολύ, που αν μου κόψεις τις φλέβες, το αίμα που θα βγει θα είναι κίτρινο. Δεν ξέρω γιατί, ίσως κάτι στο D.Ν.Α. μου με κατευθύνει εκεί!».
Κατά καιρούς πολλοί άνθρωποι και σημαντικοί διανοητές έχουν καταπιαστεί με το θέμα, ενώ ακόμα και η επιτροπή των Πανελληνίων εξετάσεων ασχολήθηκε τον περασμένο Ιούνιο με τα ομαδικά αθλήματα και τη σημασία τους για τον άνθρωπο, χρησιμοποιώντας ένα κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη.
Η πιο επιγραμματική πάντως φράση που υποδηλώνει τη σπουδαιότητα του ποδοσφαίρου ανήκει στον πολωνό σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα∙ όταν τον ρώτησαν για ποιόν λόγο πηγαίνει στο γήπεδο, αυτός απάντησε αφοπλιστικά: «Εκπλήσσομαι και ο ίδιος· είκοσι δύο άνθρωποι τρέχουν πάνω – κάτω στον αγωνιστικό χώρο κυνηγώντας μια μπάλα. Με ελαφρά τη καρδία, δεν είναι εξυπνότεροι από εμάς. Έχουν όμως το χάρισμα να κρατούν σε αγωνία 100.000 θεατές. Τη δύναμη αυτή έχει μόνο το ποδόσφαιρο». Εμείς θα προσθέταμε στους 100.000 θεατές μέσα στο γήπεδο και πολλά εκατομμύρια έξω απ’ αυτό ή ολόκληρους λαούς, αν αναλογιστούμε τον αντίκτυπο που είχε στην ελληνική κοινωνία η κατάκτηση του EURO 2004 από τη χώρα μας.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, ανθεί ο αθλητικός τύπος ή καλύτερα για να ακριβολογούμε, αυτή η εκτρωματική κατάσταση που αποκαλείται «αθλητικός τύπος».
Έχουμε αναρωτηθεί όμως γιατί παθιαζόμαστε τόσο πολύ με τα αθλήματα που χρησιμοποιούν μπάλα, και περισσότερο απ’ όλα με το ποδόσφαιρο;
Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι το ποδόσφαιρο έγινε ο «βασιλιάς» όλων των αθλημάτων, γιατί πέτυχε αυτό που κανένα ως τώρα άθλημα δεν είχε πετύχει: τη συλλογική ταύτιση με αυτό. Ο άνθρωπος δηλαδή, έχει μια έμφυτη τάση ό,τι κάνει, να το κάνει μαζί με άλλους συνανθρώπους του. Δεν αντέχει τη μοναξιά. Επιθυμεί να ανήκει κάπου, με τα θετικά και τα αρνητικά που αυτό συνεπάγεται φυσικά. Το ποδόσφαιρο είναι λοιπόν το άθλημα που του προσφέρει αυτή τη συμμετοχή στην ομάδα που αποζητά να βρίσκεται. Είτε ως αθλητής, είτε ως παράγοντας ή απλός θεατής, γίνεται ένα με την ομάδα του. Τόσο ένα, που αν αυτή κινδυνεύσει για κάποια αιτία, είναι ικανός να θυσιάσει και τον εαυτό του ακόμα για να τη σώσει. Είναι νομίζω γνωστά σε όλους τα πολλά παραδείγματα αυτοθυσίας οπαδών που αφήνουν τις ασχολίες τους, τις οικογένειές τους και γενικότερα τις υποχρεώσεις τους για να ακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδα, όπου κι αν αυτή παίξει!
Έπειτα, ας μην ξεχνάμε ότι ο λαός, ή καλύτερα η μάζα, για να συγκεντρωθεί θέλει θέαμα εντυπωσιακό και αν είναι δυνατόν και αρκετά βίαιο. Ας θυμηθούμε τις ρωμαϊκές αρένες ή τους βυζαντινούς ιπποδρόμους. Σε αυτές τις προδιαγραφές μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να ανταποκριθεί αν το συγκρίνουμε με κάποιο άλλο: Ο συνδυασμός της ατομικής ενέργειας ενός ποδοσφαιριστή της κλάσης του Πελέ ή του Μαραντόνα με τον ομαδικό συντονισμό τύπου Βραζιλίας ή Γερμανίας ή – γιατί όχι και της Ελλάδας στο EURO 2004 που δεν μπορεί κανείς να εξηγήσει πώς συνέβη μια ομάδα με αυτές τις ποδοσφαιρικές μονάδες να πέτυχε τέτοιον άθλο – δίνουν στο ποδόσφαιρο επάξια τον τίτλο του «βασιλιά». Ασφαλώς υπάρχουν κι άλλα σπουδαία αθλήματα, όπως το εντυπωσιακότερο σε εναλλαγή σκορ μπάσκετ (που διαπρέπουμε σταθερά τα τελευταία χρόνια) ή το αλτικότερο βόλλεϋ ή η βιαιότερη πυγμαχία. Ποιο άλλο όμως έχει πετύχει το πάντρεμα σκληρότητας, αντοχής, τεχνικής και «ευφυίας των ποδιών»; Σε ποιο άλλο συγκρούονται όχι μόνο ικανότητες αλλά και κορμιά;
Ένας επιπλέον λόγος που καθιστά το ποδόσφαιρο κυρίαρχο, είναι ασφαλώς και η απλότητα που έχει και ως προς τους κανόνες του, αλλά και ως προς την προετοιμασία που χρειάζεται για να παιχτεί: Μια μπάλα (παλιότερα τον ρόλο της έπαιζαν κουρέλια), δυο πέτρες για δοκάρια και μια αλάνα είναι αρκετά για να διεξαχθεί ένας απλός αγώνας στη γειτονιά. Ούτε φιλέ χρειάζεται, ούτε ταμπλώ με στεφάνια, ούτε ειδικό ρίνγκ!
Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πλήθος ακόμα λόγων που μας οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι το ποδόσφαιρο κατέχει κυρίαρχη θέση στην καρδιά των ανδρών κυρίως, αλλά και των γυναικών (τα τελευταία χρόνια), αλλά θα χρειαζόταν να γεμίσουμε πολλές σελίδες της εφημερίδας για να εξαντλήσουμε το θέμα.
Ωστόσο φρόνιμο νομίζω θα ήταν να αναρωτηθούμε αν το ποδόσφαιρο στην κατάσταση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή ανταποκρίνεται στον ρόλο του αλλά και στις προσδοκίες των φίλων του που το υπεραγαπούν. Αλλά αυτό ας το αφήσουμε για την επόμενη «Τρίτη…Ευκαιρία».

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

ΤΡΙΤΗ … ΕΥΚΑΙΡΙΑ


ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ



Αγαπητοί αναγνώστες, καλημέρα σας.
Από σήμερα και κάθε Τρίτη μια καινούργια στήλη, η «Τρίτη … ευκαιρία» θα σας κάνει συντροφιά από τις φιλόξενες σελίδες της ιστορικής εφημερίδας της Μεσσηνίας «ΣΗΜΑΙΑ». Είναι νομίζω αδήριτη ανάγκη μια εφημερίδα, πέραν των ειδήσεων της τρέχουσας επικαιρότητας που περιέχει, να φιλοξενεί κείμενα που αναλύουν διάφορα θέματα που αφορούν είτε τοπικά νέα, είτε ζητήματα γενικότερου ενδιαφέροντος. Αυτόν ακριβώς τον σκοπό έρχεται να καλύψει – όσο είναι αυτό δυνατό – η υποφαινόμενη στήλη: Με γνώμονα πάντοτε το δίκαιο και την αλήθεια (η οποία, σημειωτέον, είναι μια έννοια ιδιαίτερα παρεξηγημένη και κακοποιημένη σ’ αυτόν τον έρημο τόπο) και – το τονίζω ιδιαίτερα αυτό – με τη δική σας συμβολή, αυτός ο χώρος φιλοδοξεί να αποτελέσει εκτός από βήμα έκφρασης των απόψεων του γράφοντος, και σημείο αναφοράς στη γνώμη των αναγνωστών, ανεξαρτήτως πολιτικής ή άλλης τοποθέτησης.
Είναι γεγονός βέβαια πως στις μέρες μας που ο διάλογος και η ελεύθερη έκφραση (ειδικότερα στον τύπο) βάλλονται βάναυσα – ενώ ταυτόχρονα αρκετοί είναι οι δημοσιογράφοι προτιμούν την απλή διεκπεραίωση υποθέσεων, παρά τη μαχητική, και, κάποτε αναπόδραστα, καυστική για ορισμένους δημοσιογραφία – οι πραγματικά ελεύθερες φωνές έχουν περιοριστεί. Ένας από τους βασικούς σκοπούς αυτής της στήλης λοιπόν, να βρει μια χρυσή τομή ώστε η μαχητικότητα να μη συνδυάζεται με την αισχρολογία και τη συκοφαντία, ή η νηφάλια εξέταση γεγονότων με τη μαλθακότητα.
Η ιστορία μπορεί να μας βοηθήσει σημαντικά σε αυτή την κατεύθυνση∙ Αυτός είναι και ο λόγος που θα την επικαλούμαστε πολλές φορές. Μπορεί να διδάξει, να φρονηματίσει, να μας ενισχύσει σε πολλές περιπτώσεις, ούτως ώστε να κλείσουμε τα μάτια στην παραπληροφόρηση και να δούμε ξεκάθαρα ποια είναι η πραγματικότητα σε πολλές περιπτώσεις.
Ίσως σε πολλές περιπτώσεις να θιχτούν ορισμένοι∙ Θα πρέπει όμως να γνωρίζουν πως η στήλη δεν έχει κανένα προσωπικό συμφέρον για όσα θα γράφει εφ’ εξής. Μόνος και αποκλειστικός λόγος για τον οποίο γράφονται αυτές οι στιγμές, είναι το αμέριστο προσωπικό ενδιαφέρον για αυτόν τον τόσο ευλογημένο, αλλά και τόσο ταλαιπωρημένο τόπο.
Δηλώνουμε από την αρχή, πως το τρίπτυχο «Πίστη – Πατρίδα – Οικογένεια», τρεις έννοιες τόσο κι αυτές βασανισμένες (βλ. Γ. Σεφέρη) από διάφορους «σωτήρες», θα αποτελεί οδηγό και σημαία για μας. Γι’ αυτή την πίστη έχουν χυθεί ποταμοί αίματος∙ Γι’ αυτή την πατρίδα έχουν γίνει τόσες θυσίες∙ Γι’ αυτή την οικογένεια είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να κάνουμε το παν! Ήρθε, νομίζω, ο καιρός να τις βγάλουμε από τη ναφθαλίνη της ιστορίας αυτές τις έννοιες, να τις προβάλουμε ως πραγματικά πρότυπα όχι μόνο για τη νεολαία μας αλλά και για τους μεγαλύτερους που τις έχουν ξεχάσει! Ειδικότερα σήμερα, που η παγκοσμιοποίηση (όπως τη θέλουν ορισμένα «κέντρα») μας χτυπάει την πόρτα, είναι καθήκον μας να δηλώσουμε το παρόν στον αγώνα για την υπεράσπιση της ψυχής μας πρώτα. Φυσικά αυτές αποτελούν μέρος μόνο των αρετών που θα πρέπει να μας διακρίνουν. Υπάρχουν πολλές άλλες που είναι απαραίτητες για την ολοκλήρωσή μας ως προσώπων: η εντιμότητα (αλήθεια, εκτός από τον θρυλικό Θου Βου στην ταινία «Ο Αγαθοκλής», ποιος άλλος πιστεύει ότι διαθέτει περίσσευμα;), η δικαιοσύνη, η ανιδιοτέλεια, η αγάπη όχι μόνο σε ό,τι είναι δικό μου, αλλά και στο ξένο κ.ο.κ. Μέσα από τη στήλη αυτή θα κάνουμε μια, μικρή έστω, προσπάθεια να τις αφυπνίσουμε. Αν καταφέρουμε κιόλας να τις ζωντανέψουμε, τότε η ηθική ικανοποίησή μας θα είναι μεγάλη.
Όλα αυτά όπως είπαμε, θα πραγματοποιηθούν μόνο με τη βοήθειά σας. Για τον λόγο αυτόν, θερμή παράκληση: στείλτε μας τις παρατηρήσεις σας είτε τηλεφωνικά, είτε εγγράφως στη διεύθυνση της εφημερίδας (με την ένδειξη: «Για τη στήλη “Τρίτη … ευκαιρία”») ή προσωπικά στην ηλεκτρονική διεύθυνση: marathangr@yahoo.gr. Στην πρώτη περίπτωση, η καλή εφημερίδα της πόλης μας θα προωθήσει τα κείμενά ή τα λεγόμενά σας στον γράφοντα, ενώ στη δεύτερη τα μηνύματά σας θα τα λάβει η στήλη προσωπικά.
Καλή αντάμωση λοιπόν την ερχόμενη Τρίτη, και κάθε Τρίτη.

Μάριος Αθανασόπουλος